Gubbupest og með'í

Ég fæ ALDREI gubbupestir, eða hef ekki lagt það í vana minn að fá eitthvað svoleiðis.
En þetta ár ætlar að vera eitthvað öðruvísi, því að ég held að þetta sé í annað skiptið sem að ég fæ gubbupest á þessu ári.
Mér líður ekki vel, eins og maginn hafi verið rifinn úr mér, hrisstur duglega og og traðkað ofaná honum. Svo er ég voðalega ringluð í hausnum.
Það er svo tilgangslaust að vera veikur.
Maður verður svo ósjálfbjarga og vansæll.
Og langar að spóla aftur í tímann þegar að maður var veikur og mamma heima að sinna manni. En það er víst ekki í boði núna, þar sem að mamma er langt í burtu og ég hvort eð er orðin svo stór að ég get alveg reddað mér sjálf.
Ég get ekki ímyndað mér að það væri til dæmis sniðugt fyrir mig að fara útá videoleigu í þessu ástandi, myndi æla allt út. Svo ég verð bara að láta mér nægja að horfa á eitthvað af þessum 100 sjónvarpsstöðvum sem að ég er með. Og lesa öll fjögur morgun og dagblöðin sem að við fáum inn um lúguna á hverjum degi.
Reyndar gladdi það mitt litla, lasna hjarta að unnusti minn er í blaðinu í dag. Ekki á hverjum degi sem að það gerist, en samt í annað skiptið í þessari viku. Hann er svo frægur, hann unnusti minn. Nú er bara að bíða eftir að Hér og Nú lesi þetta blogg og komist að "leynilegu" ástarsambandi okkar og birti myndir af okkur þar sem að við leiðumst niður laugarveginn í alveg eins jökkum.
Mér finnst þetta asnalegt orð, unnusti.
Er ekki til eitthvað betra orð yfir þetta?