Vaknaði klukkan sjö við það að það stóð einhver fyrir utan hjá mér og bankaði í hurðina af öllum lífs og sálarkröftum. Ég hélt að þetta væri Einar Páll eða Jón Pétur að gera svona líka fyndið grín að vekja mig fyrir allar aldir svo ég fór ekki til dyra. Grúfði hausinn bara undir koddann eins og pabbi gerir og reyndi að sofna. Þegar bankið hætti svo fór síminn að hringja. Ég nennti nú ekki að standa upp til að svara þessu og bölvaði hressilega og snéri mér útí horn. Síminn hélt áfram að hringja og bankið hélt einnig áfram. Þá fór ég nú að halda að þetta væri ekkert djók, heldur einhver að segja mér að mamma væri dáin eða eitthvað. Fór skíthrædd til dyra, nánast með tárin í augunum en samt tilbúin til að hreyta einhverjum ónotum í Einar Pál eða Jón Pétur, svona ef ske kynni að þetta væru þeir að gera grín.
Neinei, opna hurðina og hvað birtist þar. Engin önnur en hún Lára sem býr við hliðiná. Skælbrosandi og sagði "Hæ, má ég fá lánað hleðslutækið þitt?"
Pleh..!
Núna er ég ýkt þreytt og hef það á tilfinningunni að ég eigi eftir að sofa geðveikt vel. Vorum nefninlega að koma af barnum (Strákarnir að skipuleggja Klakann og ég varð að skipta mér af, auðvitað. ) og fengum okkur auðvitað svona eins og tvo bjóra.
Ótrúlegt samt. Ég er alltaf eitthvað að sniglast í kringum þessa stráka sem er að skipuleggja og er ekki komin í neitt djobb. Mér er greinilega ekki treyst fyrir neinu :)
En kannski er þetta því ég er bara búin að bjóðast til að smyrja hitakremi á þá og nudda fyrir leiki og svona..
Engin ummæli:
Skrifa ummæli